Column Marieke: Het leven is een feestje...

Column Marieke

Met twee peuters in huis is er elke dag wel iemand jarig. Zeker nu de decembermaand voor een keukentje met oven en een houten taart met kaarsjes heeft gezorgd. Cadeautjes worden ter plekke verzameld, ingepakt in lucht en vrolijk weer uitgepakt. Er wordt bezoek ontvangen, gedanst en thee geschonken.

Als ik word ingedeeld in dit rollenspel is dat altijd met de mededeling: ‘Mama, dan mag jij de papa zijn.’ Of ik hoor op de achtergrond, wanneer ik even druk ben met iets anders, de middelste zeggen tegen haar kleine zus: ‘Papa is nu dood, lief.’ Om vervolgens weer verder te gaan met beslag te maken voor nog een taart, waar ik even later gewoon een hapje van krijg. Ook komt de echte papa aan het eind van de dag gewoon weer thuis.

Vallen en opstaan
Dat je zelf de slingers mag ophangen, en vooral welke, heb ik het afgelopen jaar met vallen en opstaan weer geleerd. Met een gezin (en een grote portie slaapgebrek) erbij lukte het niet meer om alle dingen van voorheen te combineren. Ik deed dit en dat, zorgde hier en daar, maar vergat mezelf. De dagen gingen voorbij in een waas van druk, haast, moe. Tot ik ineens geen zin meer had om mijn eigen verjaardag te vieren. Er moest dus iets veranderen, om mezelf weer terug te vinden in mijn eigen leven. Keuzes maken, nee durven zeggen en genieten van de kleine momenten.

Na een moeizaam proces heb ik er uiteindelijk voor gekozen om het werk dat ik bijna vijf jaar deed vaarwel te zeggen. Ik probeer nu iedere dag een balans te vinden tussen mijn schrijfwerk, mijn kinderen en mezelf. En dat alles met een flinke dosis creativiteit en flexibiliteit.

Afscheid
December bracht zodoende naast alle feestelijkheden ook het afscheid van de kinderen bij de BSO en de kinderopvang. Wat natuurlijk ook gevierd werd met een traktatie en een bedankje voor al die lieve leidsters. Een moment waar ik behoorlijk tegenop zag: afscheid nemen van een plek waar de kinderen al die jaren zo heerlijk vertrouwd speelden en verzorgd werden.

Keuzes hebben dus gevolgen, en dit is dan ook mijn laatste column hier. Maar ik blijf schrijven (en zorgen, en opruimen).

Wie is Marieke?
Marieke is moeder van drie en vrouw van één. Daar is ze al behoorlijk druk mee, plus met alle bezigheden van haarzelf (opruimen, schrijven, opruimen, in de tuin werken, opruimen, hardlopen…). Haar dochters bracht ze voor het laatst naar kindercrèche St. Jan in Valkenswaard en haar zoon haalt ze nu meestal zelf van school.