Column Ilse: Ons gezin in het corona tijdperk

Gezin in coronatijd

Tjee… het is juli 2020. Afgelopen periode is een tijd om nooit meer te vergeten. De tijd die even stil stond voor velen, maar ook een tijd die heel snel voorbij is gegaan. Er is zoveel gebeurd de laatste tijd, dat ik bijna niet weet waar ik moet beginnen… Wel kan ik jullie meenemen in mijn situatie en dat van mijn gezin.
 

Afscheid van familie

16 maart 2020: Nederland ging voor een groot deel op slot. Het weekend ervoor hadden wij nog familieweekend in de Ardennen waarbij je nog geen geld terug kreeg wanneer je wilde annuleren maar waarbij we ons wel afvroegen of het verstandig was om te gaan. De helft van de familie kwam en de andere helft niet. Een laatste waardevol weekend waarna we elkaar heel lang niet meer zouden zien..

Zo ook de splitsing tussen mij en mijn gezin (wonend in zuiden van NL) en mijn familie (wonend in noorden van NL). Met tranen in onze ogen namen we afscheid, niet wetende hoe lang dit zou duren. En het heeft lang geduurd… Door de afstand zien we elkaar al een stuk minder, maar het gegeven dat mijn ouders niet bij ons en hun kleinkinderen op visite mochten komen viel zwaarder dan gedacht. En niet alleen voor hen, ook voor mijn andere familieleden, schoonfamilie, vrienden etc.

Een periode waar we erg op onszelf waren aangewezen in dus negatieve maar ook positieve zin.. Positieve zin omdat we geen verplichtingen meer hadden. Het op de klok kijken om naar school te gaan, het racen tegen de klok voor de sporttrainingen en de overvolle weekenden waarbij je eigenlijk nooit tot rust kwam. Deze rust was heerlijk voor huize Rosema…oftewel voor mij als moeder 😉.
 

Fungeren als..

Alleen daarbij kwam wel, dat ik ineens moest fungeren als leerkracht, kinderopvangleidster, maatschappelijk werker en meer als politieagente dan ooit daarvoor. Drie kleine kinderen in het gareel houden en ook nog eens les moeten geven aan de oudste twee heeft er bij mij echt wel ingehakt… Dan zaten we net in een les en moest ik van de één naar de ander springen, kwam de kleine meid er weer doorheen gewalst met haar geklets, getier, driftbuien, ik ken alleen maar het woordje “nee” en natuurlijk ook haar heerlijke dikke knuffels. In deze periode ben ik echt tot de conclusie gekomen dat ik geen geduld heb en nog meer respect heb gekregen voor alle juffen en meesters.
 

Noodopvang was een uitkomst

Gelukkig heb ik deze periode wel de dagen meer mogen verdelen met manlief en hebben we soms gebruik gemaakt van de noodopvang. Dit was voor mij echt een uitkomst aangezien mijn werk in de ouderenzorg mij meer nodig had dan anders, en werd mijn aanwezigheid zeer op prijs gesteld door mijn manager. Hier heb ik me dan ook volledig voor kunnen inzetten, om als management assistente zoveel randzaken voor de zorgmedewerkers uit handen te nemen.

Op mijn locatie zijn ook corona gevallen geweest, waarbij we elke dag ad hoc op de situatie moesten reageren. Als lid van het crisisteam hebben we voor lastige keuzes gestaan en over het algemeen was het een heftige maar ook zeer leerzame periode. Daarbij heb ik ook mooie dingen mogen inzetten zoals videobellen, familienet en babbeldonk (babbelbox). Binnen een korte tijd waren we gelukkig corona vrij en mochten we met onze locatie (van 1 van de 25) van heel Nederland mee doen met de versoepeling van de bezoekregeling. Een mooie uitdaging voor mijn locatie en voor mijzelf, omdat ik veel heb mogen ontwikkelen voor dit project in zeer kort tijdsbestek. En het gaafste hieraan was, dat mijn harde werken grotendeels door de gehele organisatie – en zelfs daarbuiten - is overgenomen.. Fijn dat ik me zo heb kunnen inzetten terwijl mijn kinderen in goede handen waren op de noodopvang of thuis bij mijn man.


Terugkijken op een bijzondere tijd

Ik kan wel zeggen dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen in deze bijzondere tijd. En qua positieve en negatieve zin staan we er dus dubbel in. Aan de ene kant was het prima te doen en aan de andere kant ook niet. Ik kijk er over het algemeen prima op terug, zeker nu we weer wat meer mogen en gelukkig weer naar familie mogen of zij bij ons. En dat is ook het belangrijkste wat telt, je gezin lekker draaiende houden, familie en vrienden om je heen, en vooral gezond blijven… dit hoop ik dan ook voor iedereen, en laten we hopen dat dit ook zo blijft.

Veel succes voor de komende tijd en wellicht tot ziens tot mijn volgende blog!

Liefs Ilse

 

Wie is Ilse? 

Ik ben Ilse, 37 jaar en woonachtig in Tilburg. Drie mannen en een klein meisje in mijn leven maken mij rijk! Dit zijn manlief Dennis (39), mijn zoontjes Finn (7) & Stenn (6) en dochtertje Zoë (2). Finn en Stenn zitten op basisschool en BSO de Boemerang en Zoë op kinderdagopvang de Boemerang. 

Ilse schrijft columns over haar en haar gezin en deze kan je ook teruglezen op haar eigen blogpagina: ilseenhaarblogs.wordpress.com 

Misschien ook interessant